strona główna "Avorum respice mores" (Bacz na obyczaje przodków) - dewiza herbowa przysługująca jedynie hrabiom Ledóchowskim h. Szaława

Wieści ze starego folwarku

Anno Domini 2020

Kolejny dzień z "Pamiętników Misjonarzy":
IV dzień
19 czerwca 1990 r.

Andrzej Kobylińskio. Roman Woźnica CMFWstanie: 6:00
Modlitwy, msza św.: 6:30
Śniadanie: 7:15

Po raz pierwszy tego dnia, przynajmniej czasowo, nie odczuwamy gorąca. Także w nocy, śpiąc w przeciągu bez pidżamy i przykrycia, nie było duszno; uczucie to jest rzadkie i dziwne, do odczuwania chłodu jednak daleko. Przed obiadem, w czasie spaceru brzegiem oceanu, około 10 m od linii wody, zostaliśmy dotknięci wyższą falą, która zmoczyła nas swą pianą zmieszaną z morskim piaskiem.

Pomni na przestrogi doświadczonych misjonarzy na temat inkulturacji i wyliczane bez końca cnoty misjonarza: cierpliwość, cierpliwość, cierpliwość… ćwiczymy się w nich pilnie i aż do upadłego (na łóżko oczywiście), a inkulturacja w tutejszą atmosferę błogiego o...nia (np. oczekiwania) przebiega – wbrew oczekiwaniom najwyższych przełożonych – pomyślnie; do pracy nie palimy się, ale wewnętrzny zapał zawsze będzie można rozdmuchać.

Dziś mieliśmy pierwszy kontakt z Europą: telefon z Rzymu od Prowincjalnej Sióstr Klaretynek; słyszalność ok. 1%.

Wspólna modlitwa w kaplicy głęboko przeżywana, kolacja w rodzinnej atmosferze i Mundial w telewizji (Italia – Czechosłowacja 2:0) kończą ten spokojny dzień.

Jacek KobylińskiW listopadowym numerze miesięcznika "Dobre rady" ukazał się artykuł o Polinowie. Poniżej fragmenty:...

Kresowe depesze Ojca Wojciecha:
1. Przed wyjazdem
kwiecień – lipiec 2020 r.

o. Wojciech Kobyliński CMF Ukraina zaczęła się dla mnie 19 kwietnia 2020 roku, a więc w samym środku wybuchu pandemii koronawirusa, i gdyby przed tym dniem ktoś powiedział mi, że za kilka (a dokładniej 3,5) miesiąca znajdę się tu stałe, pewnie bym go wyśmiał. To kolejny dowód na to, że Pan Bóg ma swoje sposoby na opornych...

Siedziałem sobie właśnie w kaplicy zakonnej we Wrocławiu, pytając Pana Jezusa, co będzie z naszym Duszpasterstwem Akademickim po "narodowej kwarantannie". Naprawdę mam nadzieję być kiepskim prorokiem, ale uważam, że ośrodki akademickie jako pierwsze, ale wcale nie jedyne, doświadczą kryzysu związanego z brakiem ludzi w Kościele. Nie chodzi mi oczywiście o załamywanie rąk – wręcz przeciwnie! Ala ja akurat nie bardzo miałem pomysł, jak temu przeciwdziałać.

Nagle przyszło mi do głowy, że może to nie ja mam mieć pomysły. Co to, moje Duszpasterstwo? Chrystusowe przecież! To niech On się martwi. Poza tym od jakiegoś czasu łapałem się na tym, że coraz mniej rozumiem studentów, a Prowincjał od kilku miesięcy szuka osób, które chciałyby rozpocząć nową misję na Ukrainie – a konkretnie w Truskawcu, w obwodzie lwowskim.

O Ukrainie co prawda wiedziałem tyle co nic, ale zawsze kojarzyła mi się z otwartymi ludźmi (czasami aż za bardzo), trudną historią i nieskażoną (no, może poza okolicami Czarnobyla) przyrodą. Zresztą rozważania te były czysto teoretyczne i byłem pewien, że któreś sito rozeznania na pewno je zatrzyma.

Pierwszym z owych sit był telefon do mamy, która mocno przeżywała mój pięcioletni pobyt na na Wybrzeżu Kości Słoniowej, a ja nie chciałem dodawać jej zmartwień.

Mamo, co byś powiedziała, gdybym chciał wyjechać na misje? – zapytałem bez zbędnych wstępów.
Gdzie?! – zapytała rzeczowo.
Na Ukrainę.
Nastąpiła chwila milczenia.
Do Amazonii – to po mojej śmierci, ale na Ukrainę możesz jechać...

Drugim sitem był telefon do Prowincjała ze zgłoszeniem swojej kandydatury. Towarzyszyło mu przekonanie, że i tak nigdzie nie pojadę, bo przecież na miejscu jestem "niezastąpiony"... Okazało się inaczej...

No i zaczęły się przygotowania, podczas których Pan Bóg jakby dawał znaki, że to On wybrał dla mnie tę drogę. Jakoś tak udawało mi się szybko pozamykać różne sprawy, które ciągnęły się za mną od dawna, zrealizować zaległe plany, wyrobić wymagane dokumenty itd., że miałem coraz mniej wątpliwości. Dla lepszego zobrazowania tego, co się działo powiem tyle, że w zasadzie jedyną rzeczą, jakiej nie zdążyłem zrobić przed wyjazdem, był lot szybowcem... Resztę sami sobie dopowiedzcie.

Największym wyzwaniem okazało się pakowanie. Ubóstwo zakonne ma to do siebie, że wzrasta wprost proporcjonalnie do czasu, jaki spędza się w jednym miejscu. Moje zdążyło urosnąć do całkiem pokaźnych rozmiarów i gdyby nie pomoc rodzonego brata, który większość książek wywiózł do rodziców (żadna biblioteka nie chce dziś przyjmować książek) i kilka kartonów pozostawionych we Wrocławiu, nie poradziłbym z nim sobie.

W końcu przyszedł czas na pożegnania, które z uwagi na wyjazd w trakcie wakacji rozciągnęły się na cały miesiąc i ostatecznie odbyły bez zbędnej pompy. Oto otwierały się przede mną nowe horyzonty.

zobacz poprzednie kresowe depesze...

Maciej KobylińskiW czasie kampanii napoleońskiej 7 listopada 1812 r. doszło do 3-godzinnej bitwy w okolicy polinowskich stawów. Atakujący miasto około 3-tysięczny oddział kozaków, pod dowództwem gen. Iwana Witta, powstrzymał major Józef Rzodkiewicz i zajmując groblę na polinowskich stawach, odrzucił ich do lasu chotyckiego....

Kolejny dzień z "Pamiętników Misjonarzy":
III dzień
27 października 2020 r.
18 czerwca 1990 r.

Andrzej Kobylińskio. Roman Woźnica CMF

zobacz poprzednie wpisy >>>

Sesja fotograficzna
wrzesień 2020 r.

Jacek KobylińskiU schyłku lata odbyła się na Polinowie sesja fotograficzna dla potrzeb własnych i na użytek kolorowej prasy. Będzie o nas artykuł w miesięczniku "Dobre Rady"...

Wakacje
wrzesień 2020 r.

Jacek KobylińskiNiestety wakacje minęły i były one inne jak zazwyczaj. Z wiadomych powodów plany wojaży trzeba było odłożyć na przyszłe lata. Ale nie ma co narzekać i tak było fajnie...

Kresowe depesze Ojca Wojciecha:
0. Nowe otwarcie
1 października 2020 r.

o. Wojciech Kobyliński CMF Dawno, dawno temu, bo w roku 2009, wyjechawszy na Wybrzeże Kości Słoniowej zacząłem pisać „Depesze Ojca Wojciecha” – z założenia raczej głupawe i krótkie teksty o życiu misyjnym. Mimo powrotu do Polski w 2014 r., nigdy na dobre ich nie porzuciłem, bowiem przywiozłem ze sobą kilka książek z afrykańskimi legendami, które ciągle czekają na tłumaczenie... Na przeszkodzie stoi jednak brak czasu i samozaparcia.

Misje, obojętnie w jakim kraju, wywierają na człowieku swoje piętno. Pozytywne czy negatywne – nie mnie to oceniać. Trudno to wyrazić słowami, ale zasadniczo łatwiej dogaduję się ze współbraćmi, którzy zakosztowali życia poza granicami Polski (nie mylić z podróżami), niż z tymi, którzy znają tylko polską recepcję Kościoła Chrystusowego. Może zwyczajnie trudno nam się później w niej odnaleźć? A może to sprawa indywidualnego powołania każdego z nas? A może gadam głupoty (taką możliwość również warto wziąć pod uwagę)?

W każdym razie w moim życiu przyszedł czas na otwarcie nowego misyjnego rozdziału, któremu na imię Ukraina. Ktoś powie: „E tam, Ukraina to nie Afryka. Tam w ogóle nie jest egzotycznie!”.

Czyżby? Posłuchajcie...

zobacz poprzednie kresowe depesze...

Maciej Kobyliński22 sierpnia obchodziliśmy nie byle jaką rocznicę, bo 70-tkę Dziadka Jacka. Najpierw świętowaliśmy na Polinowie, a później przenieśliśmy się do pobliskiej "Gospody u Olka"...

Noc świętojańska
24 czerwca 2020 r.

Maciej KobylińskiNoc świętojańska ma miejsce w wigilię dnia św. Jana Chrzciciela, czyli z 23 na 24 czerwca. To święto jest próbą zasymilowania przez chrześcijaństwo pogańskich obrzędów związanych z letnim przesileniem słońca...

30 lat posługi misjonarzy klaretynów w Afryce!
16 czerwca 2020 r.

Bartosz Kobyliński Tak, tak, to właśnie dziś mija 30 lat od wylotu naszych misjonarzy klaretynów na Wybrzeże Kości Słoniowej! Dokładnie 16 czerwca 1990 r. bowiem dwóch młodych klaretynów z Polski – o. Andrzej Kobyliński CMF i o. Roman Woźnica CMF zapięło pasy bezpieczeństwa i z płyty lotniska Paryż-Roissy-Charles de Gaulle wzbiło się w przestworza, by zniknąć gdzieś w obłokach nad piaskami gorącej Sahary... I pomimo, że ostatnim z ostatnich Mohikanów pozostał już jedynie o. Andrzej, to wyprawa w nieznane trwa do dziś!
Ale żeby za nadto nie dublować własnych wstępniaków, wszystkich zainteresowanych perypetiami naszych misjonarskich pionierów na Czarnym Lądzie odsyłam do nowej strony: Pamiętniki misjonarzy.
Zaczynamy od samego początku – a więc pamiętnego dnia wylotu, zaś kolejne relacje będziemy publikować w kilkutygodniowych odstępach. Naszym Misjonarzom gratulujemy zatem wytrwałości w posłudze, a Czytelnikom życzymy miłej lektury!

Maciej KobylińskiNowa Gazeta Podlaska w numerze 43 z 1933 r. informuje, że na Polinowie zamieszkiwał niejaki Kalif Matador. Kim była postać o tak tajemniczym imieniu? Jakiś uwodziciel, bałamutnik, pożeracz serc, hiszpański Don Juan?...

Pięknie... ale pusto!
kwiecień 2020 r.

Jacek KobylińskiJest takie powiedzenie,że najlepszy ubaw ma Pan Bóg, gdy patrzy na nasze plany. Zapewne w tym roku tych okazji miał dużo więcej...

Pandemia i wiosna
marzec 2020 r.

Jacek KobylińskiZa oknem przyroda budzi się do życia, a w miastach życie zamiera. ZARAZA – to słowo już zostało zapomniane. Co prawda były jakieś epidemie grypowe, ale tym się nikt specjalnie nie przejmował. To co dzieje się teraz na świecie zmieni nasze myślenie na długie lata. Nikt nie wie, co się jeszcze wydarzy? Kogo ta zaraza dotknie? Jakie będą jej skutki dla naszej ekonomi i nie tylko...

1917
luty 2020 r.

Maciej KobylińskiPodczas tegorocznej gali Oscarów triumfy święcił m.in. dramat wojenny "1917", którego akcja toczy się w czasie I wojny światowej. Niewiele osób wie, że Polinów, a w zasadzie polinowska kamienica (dawna oranżeria) odegrała w łosickich dziejach tego okresu ważną rolę - mieścił się tam niemiecki szpital wojskowy...

Jacek KobylińskiMimo że za oknem szaro, zimno i czasem prószy śnieg to w przyrodzie czuje się już nadchodzące zmiany. Pierwsze wiosenne sygnały wysyłają ptaki. Zamiast zimowej ciszy słychać już ożywione głosy sikorek i kosów. Kwiczoły, które już się pojawiły skrzeczą coraz głośniej. Tylko patrzeć jak powrócą szpaki...

19 lat wirtualnego Polinowa!
9 lutego 2020 r., godz. 20:49

Bartosz Kobyliński Trzeba otwarcie przyznać, że ostatnimi laty nasz serwis - nie wiedzieć zresztą kiedy - z nieopierzonego małolata wyrósł na dorodnego nastolatka. A że jak co roku w dniu 9 lutego obchodzi urodziny, na dodatek przypadające w Międzynarodowy Dzień Pizzy (a któż o tym wtedy miał pojęcie?), wypadałoby przynajmniej w kilku słowach wspomnieć o tym wydarzeniu. Jednak jako że zamówiony w pobliskiej pizzerii urodzinowy tort nieubłaganie już stygnie, dziś - w przeciwieństwie do okrągłych rocznic - obędzie się bez zbytniego nadęcia...

Jako że na głębsze (czy też płytsze) refleksje na temat ewolucji naszego serwisu nachodzi mnie raczej przy okazji bardziej okrągłych rocznic, ale z drugiej strony szkoda by było przemilczeć kolejną okazję bez żadnej ciekawostki, dziś takowa znów nasuwa się sama. Otóż po raz pierwszy w prawie 20-letniej historii serwisu mieliśmy więcej odwiedzin z urządzeń mobilnych, niż stacjonarnych! Tak, tak, w 2019 roku szala przechyliła się wreszcie w stronę mobilków, notując ich wynik na poziomie 48,38%, w stosunku do 48,21% z komputerów stacjonarnych! Co w takim razie mogą oznaczać te dwie tajemnicze, przecinające się obok kreski? Otóż tylko jedno - definitywny koniec ery blaszaków i hegemonii wINDOW$a!!! Hip-hip - hura!

Przy okazji corocznych podsumowań warto także przytoczyć wskazanie ogólnego licznika odwiedzin - a ten przekroczył właśnie 240 tysięcy wizyt! Dziękujemy za tę imponującą liczbę i prosimy o jeszcze!
Cowabunga! Ej, ale ta pizza już jakaś taka zimnowata...

Jacek KobylińskiTo już prawdziwa inwazja bobrów. Jeszcze przed rokiem była to żeremia na bagnach źródliskowych Polinówki. Obecnie bobry porzuciły stare siedlisko pewnie dlatego, że zabrakło tam nowych drzew do cięcia i ogryzania. Przeniosły się niżej i zaczęły budować tamy na rzeczce...

Jacek Kobyliński Cóż za zimę mamy w tym roku? Kiedyś, w styczniu o tę porę szalały śnieżyce, drzewa pękały z hukiem od trzaskającego mrozu. Polinowskie stawy czasem przemarzały prawie do dna. Całą zimę zamiast wozów używano sań...

Ojcowie serwisu Polinów
Kobylińscy
południowe Podlasie
południowe Podlasie
Kobylińscy
Kobylińscy