Polinowskie zajazdy

15 lat Stajni Koni Polinów 2016 r. Fot. Polinów 2016 r.

„Vita Polonorum declamationes, comessationes et profectiones quotidiana” (Życie Polaków to codzienne deklamacje, biesiady i podróże) - tak pisał o Polakach humanista, historyk i pisarz okresu renesansu, Marcin Kromer Źródło . Comessationes (uczty/hulanki) wskazują na słynną polską gościnność, ale i skłonność do wystawnych przyjęć, wspólnego jedzenia i picia.

„Życie w dawnej Polsce było bardzo towarzyskie; odnosi się często wrażenie przy lekturze dawnych pamiętników, przy przeglądaniu dawnego materiału ilustracyjnego, że całe dawne życie miało towarzyski charakter, że wspólnie biesiadowano i pito, radzono i modlono, wspólnie bawiono się i pracowano. Rzeczpospolita szlachecka wydaje się wielkiem, niekończącem się, gwarnem zebraniem towarzyskiem” - to z kolei słowa Jana Bystronia, jednego z najwybitniejszych polskich etnografów i socjologów Źródło .

W tym dziale prezentujemy te ważniejsze i większe polinowskie zajazdy. Choć termin ten kojarzy się raczej z prawem i egzekucją długów (jak w Panu Tadeuszu), w sensie towarzyskim i żartobliwym używano go, gdy całe sąsiedztwo bez zapowiedzi zwalało się komuś na głowę.

Natomiast te mniejsze polinowskie biesiady i degustacje można śledzić na bieżąco w dziale 'Wieści'.

"Ostatni zajazd na Polinowie" - Adam Mickiewicz

Wtem «Hejże na Polinów!» Wpada szlachta hurmem,
Obstępuje dwór wkoło i bierze go szturmem,
Tym łacniej, że wódz wzięty i pierzchła załoga;
Lecz zdobywcy chcą bić się, wyszukują wroga.

Do domu niewpuszczeni biegą do folwarków,
Do kuchni. Gdy do kuchni weszli, widok garków,
Ogień ledwie zagasły, potraw zapach świeży,
Chrupanie psów gryzących ostatki wieczerzy,
Chwyta wszystkich za serca, myśl wszystkich odmienia,
Studzi gniewy, zapala potrzebę jedzenia.

Marszem i całodziennym znużeni sejmikiem,
«Jeść! jeść!» po trzykroć zgodnym wezwali okrzykiem,
Odpowiedziano: «Pić! pić!»; między szlachty zgrają
Stają dwa chóry: ci pić, a ci jeść wołają.
Odgłos leci echami; gdzie tylko dochodzi,
Wzbudza oskomę w ustach, głód w żołądkach rodzi.
I tak na dane z kuchni hasło, niespodzianie
Rozeszła się armija na furażowanie.

Nakładają sto ognisk, warzą, skwarzą, pieką,
Gną się stoły pod mięsem, trunek płynie rzeką;
Chce szlachta noc tę przepić, przejeść i prześpiewać.